เมื่อต้นปี มังกร ปีที่ใคร ๆ ก็ลือกันว่า

เฮงนักเฮงหนา วาด ซะ หนา กลัวจะน้อยหน้า
 
ก็เลย อาสาทำตัวเฮงกับเค้าด้วย จะไม่ให้เฮงได้อย่างไร เมื่อ...

วันนึงพี่แป๊บ (นายหญิง) เชิญชวนให้ วาด ซะ หนา เดินผ่าน ตม. ไทย ไป ยัง ตม. เกาหลี

ด้วย โปรโมชั่นดี ๆ เลิศ ๆ ว่า มีทริปเกาหลีมานำเหนอ!!

วาด ซะ หนา ผู้มีความรู้มากกว่าหางอึ่งเล็กน้อยรู้ดีว่า

“เกาหลีมีสองภาค คือ เกาหลีเหนือ กับ เกาหลีใต้!!”

นอกนั้น ไม่รู้อะไรจริง ๆ

 

โปรฯ ที่เจ้านาย นำมาเหนอ ก็แค่บอกว่า

นายหญิง จับฉลากได้รางวัลไปเที่ยวเกาหลี
แต่ติดเดินทางไปญี่ปุ่น ก็เลยเอา ทริปนี้มาเปิดท้ายเลหลังขายแบบถูก ๆ

 

ตัว วาด ซะ หนา ผู้สนใจการเดินทาง

แต่ เงินในกระเป๋าส่ายหน้าบอกไม่เอาด้วย
ได้แค่สูดลมหายใจให้เต็มปอด บอกกับพี่แป๊บผู้เป็นเจ้านายไปว่า...

 

ถ้าหนูไม่เอา พี่คงไม่ว่า แต่ถ้าพี่ให้หนูผ่อน หนูก็ไม่ว่าอะไรพี่หรอก !!

 

เจ้านายฟังแล้วคงจะของขึ้น แผ่รังสีความโกรธ และกล่าวด้วยถ้อยคำที่รุนแรงว่า..

 

“เอาหน้า Passport มาด้วยหย่ะ!!”

นัง วาด ซะ หนา ได้ฟังแล้วรนราน
หาหนังสือเดินทางแทบพลิกแผ่นดิน..
(ทั้ง ๆ ที่ในใจก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า..กรูรรรส์ อยากไปเกาหลีตั้งแต่เมื่อไรฟระ!!)

 

 

 

ค่ะบทอะไรมันจะเป็นของเรามันก็คือของเราหน่ะแหล่ะค่ะ...

เย็นวันเสาร์ที่ 30 เมษา นัง วาด ซะ หนา

ยืนแป้นแล้น!! อยู่สุวรรณภูมิ
 
ในชุดที่ไม่ได้เตรียมตัวเดินทางแต่อย่างไร..

นางใส่พองามแค่

เลคกิ้ง รองเท้าบูธ โอเวอร์โค๊ต ที่ครอบหู เสื้อสเวตเตอร์ กับผ้าพันคอแค่นั้น...

 

คนที่ร่วมทริปไปด้วยก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ (เลยยย)

เพราะคิดว่า การไม่พูดคุยด้วยน่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า!!

 

ค่ะการเดินทางออกจากประเทศครั้งนี้

จะผ่านด่านตม. ไปยากนิดหน่อยค่ะ

เพราะ ตม. บอกว่า จะเดินผ่านช่องสแกนตรวจอาวุธได้นั้น

 
ขอให้ถอด ผ้าพันคอ /รองเท้าบูธ/ โอเวอร์โค๊ต ที่ครอบหู และสเวตเตอร์ออกเสียก่อน !!

 

 

โดยตม. ให้เหตุผลเพียง สั้น ๆ ว่า

“ขอให้ให้เกียรติกับอากาศบ้านเมืองเราบ้าง”

วาด ซะ หนา ถึงขั้นถอดใจ

ก่อนจะถอดทุกอย่างตามที่ ตม. ต้องการ
 
กว่าจะถอด และ กว่าจะประกอบร่างให้ครบดังเดิมก็ต้องใช้เวลาไม่ใช่น้อย

ถอดไป ก็ พึมพัมไป..

เบื่อพวกไม่รู้จักการวางแผน !!
 
จะอะไรกันนักหนา กับแค่คนรู้จักวางแผนไปสัมผัสอากาศหนาว!!  

 

ค่ะ แล้วเวลาเดินทางก็มาถึง..

วาด ซะ หนา เพิ่งสำนึกรู้ได้ว่า

โดนเจ้านายหลอกมา!! (เล่ามาถึงบรรทัดนี้น้ำตาแทบกระเซ็น)
 
นี่ฉันเดินทางมากับกลุ่มทัวร์.....
 
ประกัน !! ประกัน !! ประกัน !! (เฮ้ยยยย จะย้ำเพื่อ!!)
 
มันจี๊ดดดดด ใจ อยู่ดี ๆ ก็ติดคุณวุฒิแบบไม่ต้องไปง้องอนลูกค้า

 

กรูรรรส์จะบ้าตาย!! แล้วให้ท่านทั้งหลายนึกถึงตอนที่

พวกพี่เค้าเรียกระดมพลกันเพื่อถ่ายรูป
 
โอ้ยยย ขนลุกซู่...
 
ถามกรูรรส์บ้างไหมว่า กรูรรส์เฮเป็นหรือเปล่า..

ดีนะคะเนี่ยะ ที่สมัยตอนยังเรียนอยู่

คุณแม่ส่งไปโรงเรียนสอนการแสดงมาก่อน เลยพอจะเนียน ๆ ได้ !!

 

แล้วคุณผู้อ่านคะ สารภาพตามตรงว่า

ดิฉัน กับ เพื่อน(เหยื่อร่วม) ไม่เคยเที่ยวกับชนกลุ่มใหญ่
 
(เอ๊ะ ก็ไม่ได้ใหญ่มากนะ) แค่ 180 คน ค่ะ!! 180 เอง (ย้ำชัด ๆ อีกทีนึง!!)

 

การจะไปไหนมาไหนกับคนกลุ่มนี้

เราจะบอกความต้องการไม่ได้ว่า
อารมณ์ความต้องการขั้นพื้นฐานนั้นเราเป็นอย่างไร
พวก(มัน)ไม่อยากจะรับฟังหร๊อก ทุกข์หนัก ทุกข์เบา
เขาให้เราเข้าเราไม่เข้าก็ไม่ได้ ไม่มีอารมณ์ร่วมก็ไม่ได้
กรูรรส์ต้องบิ้วท์ให้เกิดอารมณ์ทุกครั้งที่ชาวบ้านเข้าคิว!! ห้องน้ำ...

 

ไหนจะเรื่องกินอีกหล่ะ

ถามกรูรรรส์บ้างไหมว่า..กิมจิ เนี่ยะ
กรูรรรส์เบื่อบ้างหรือยัง
เสิร์ฟอย่างกับว่า กลับไปเมืองไทยชาตินี้
ไม่ต้องไปหากินแล้วนะ
กินตุนมันไปเลย..

บางมื้อบอกเราว่าจะพาไปกินซุปไก่..

เคยรู้บ้างไหมว่าก่อนมาหน่ะ
กรูรรส์ล่อแบรนด์มากี่โหลแล้ว สุดท้าย ไง หล่ะ
แม่นั่งโซ้ยมาม่าต้มยำรสกุ้ง กับ ไวไวรสดั้งเดิม แก้เลี่ยนหน้าทีวี!!  

 

และแล้ว...ก็มีเหตุการณ์ระทึกขวัญเกิดขึ้น

เมื่อหญิงไทยนางนึงเดินเข้าไปแหล่งเครื่องสำอางค์
ผู้หญิงนางนี้เกิดอาการคลั่ง มือไม้สั่นรนราน
สายตาพร่ามัว มองอะไรไม่ถนัดตา
ปากก็พร่ำว่า “เอาอะไรก่อนดี!! เซรั่มหล่ะ
มอยส์เจอร์ไรซ์เซอร์หล่ะ อายครีมหล่ะ มาร์สกหน้าอีก ยาทาเล็บ ลิปสติก ฯลฯ

สุดท้าย วาด ซะ หนา ก็สิ้นชีพตั้งแต่วันที่สอง..ด้วยอาการหมดตรูดดด!!  

 

มาสำนึกได้ก็ตอนที่เท เศษเหรียญวอนออกจากกระเป๋า

ปากก็พึมพัมไปพลาง ปาดน้ำตาไปพลาง

“ที่ทำงานมา แกเอาเงินฉันไปหมดก็คราวนี้ แกมันโจรปล้นใจชัด ๆ ประเทศเกาหลี”

 

ตั้งแต่นั้น เข้าวันที่ 3, 4 และ 5

นังวาดซะหนาอยู่ในอาการ
นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแดร๊กซ์
ให้กรูรรรส์กินอะไร
กรูรรรส์ก็(ต้อง)กิน ไม่มีปากเสียงกับใคร
เพราะ ช๊อปเกินกว่าที่จะคิดได้ว่า

“ยังต้องมีวันเวลาอีก 3 วันที่เกาหลี และ อีก 20 วันก่อนสิ้นเดือนที่เมืองไทย”

 

แหม!! “แกลบ” เกาหลีนี่มันอร่อยจริ๊ง!!!

 

สรุปคร่าว ๆ ได้ว่า เมื่อกาลครั้งนึงที่ได้มีโอกาสไปสัมผัสหิมะเล็ก ๆ

อาการหนาวหนัก ๆ และอาหารแนวเลี่ยน ๆ
เมื่อต้นปี ทำให้วาด ซะ หนา เรียนรู้ว่า
กรูรรรส์ไม่ต้องติดคุณวุฒิก็ไปเกาหลีง่าย ๆ แค่มีเจ้านายเป็นลูกค้า...ประกันชีวิต!!
 
และประโยคที่หลอนมาถึงวันนี้คือ
 
“มาพวกเรารวมตัวถ่ายรูปกัน !!” เย้ยยยย!!
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

confused smile

#7 By ปิยะ99 on 2013-08-08 07:10

อ่านไป หัวเราะไป และพึมพำ เพลงนี้ "รักไม่ต้องการเวลา"
"ลมหายยยยยยยยยยยย ใจ<span class="st"> เหมือนหยุดไปในห้วงนาทีนี้ เช่นหัววววววววววววใจ ลอยหลุดไปทันทีที่สบตา "question open-mounthed smile open-mounthed smile </span>
จำได้แน่นอนที่ซู้ดดดดด
มาอ่านสวนทางกันนิcry

#5 By นาย ช บ า on 2013-08-04 16:02

โอหล่ะน้ะ ...ครั้งนึงในชีวิต..
เห็นรูปก็อยากจะเชื่อละน้ะ ว่าไม่ได้เตรียมตัวเรยยย....

#4 By นาย ช บ า on 2013-08-04 16:01

AIAป่าวครับพี่โหน่ง เห็นยกพลมาที่นี่ทีละหลายร้อยคน เล่นเอาขนลุกซู่เช่นกัน

#3 By Clepsydra:: on 2013-08-01 23:54

นึกว่ากวนมึนโฮกำลังสร้างสร้างภาคสอง พี่โหน่งได้เล่นเป็นเพื่อนนางเอก เอ้ย เป็นนางเอกconfused smile sad smile

#2 By redtear on 2013-08-01 23:48

55555555555+++ -ขอขำ ขอเช็ดน้ำตาที่เล็ดออกมาก่อนนะconfused smile confused smile confused smile

#1 By โต๊ะคิ้งส์ (125.25.79.20) on 2013-08-01 22:34